Whatsapp etiquette: duimsnelheid en blauwe vinkjesstress

Ik ga een boek schijven lui. Over whatsapp etiquete. Maar ik begin bescheiden met een logje. Maar deze log is dan wel direct mijn patent-aanvraag-in-de-dop. I kid you not.

Whatsapp etiquette mensen, daar wil ik het over hebben. De voor onze generatie ongekende gevoeligheden en ongemakkelijkheden waar onze kinderen ongetwijfeld minder last van zullen hebben.

Whatsapp etiquette voor dummies, wordt mijn vervolgproject.

Vandaag was ik met ik met mijn 45+ vriendinnen en we ervaren allemaal de duimen-stress in het dagelijks leven. Onze kinderen typen met duimen……wij niet. And we don’t care. Ware het niet dat. Het gros van ons gebruikt wijsvingers en dat moeten we horen. Van onze kinderen. Geen app zonder commentaar. Twee van ons doen het wel omdat we onder zware druk van onze kinderen zijn bezweken. Maar dan nog kunnen wij niet typen met de snelheid van 2 duimen zodanig dan het whatsapp waardig is in de ogen/vingers van onze kinderen.

En zo heb ik ook van die whatsapp contacten (ik noem geen namen) die langzaam typen. Dan stuur je bijvoorbeeld een berichtje, en ploep, komt die ander toevallig direct online en begint terug te typen. En weet je, je voelt je dan (althans ik) sociaal veplicht online te blijven. Als ik het niet zou doen, geeft dat mij het gevoel dat die ander zegt “aan het typen…” en ik roep gewoon terug “laatst gezien 1 seconde geleden”. Alsof je iemand die zijn zin start de rug toe keert. Not done.

Maar dan begint het. Het wachten. Er staat “aan het typen…” bij de status. Die springt dan even naar “online” en weer terug naar “aan het typen…”. Mijn scherm springt vervolgens op bijna donker. Even snel aanraken. Ik ben nog online. “aan het typen…..” Ik voel mezelf zinloos naar het scherm staren maar ik ben sociaal heel verantwoord bezig.

Bovenin beeld plopt een andere whatsapp op. Iemand met wie ik eigenlijk ook wil appen. Ik doe het gewoon, denk ik dan stoer, de ander is toch nog aan het typen.

Ik app en paar snelle tak-tak-tak berichten heen en weer, ik raffel het af op weg nar degene met wie ik als eerste in gesprek was, al was het een wisselgesprek en keer terug naar “is aan het typen…..”

Mijn toontje komt. Pling nieuwe whatsapp. De “aan het typen….” Is klaar met zijn bericht.

Er staat: “ok”.

Iets anders. Ik werd van de week gebeld door huiswerkbegeleiding dat mijn zoon nog niet was gearriveerd. Da fuq? Ik bel hem op (hoe deden onze ouders dat in onze tijd? Maar dat is een ander logje waar ik een mening over heb) en krijg uiteraard geen gehoor. Ik app. En ik krijg slechts 1 grijs vinkje. Ik ben INSTANTAAN ongerust. Het kind is niet waar het hoort te zijn en de app komt niet aan. Ik check elke 5 minuten. Plop: 2 grijze vinkjes, het moet niet gekker worden. Even later zijn de vinkjes blauw en ik bel hem op. En hij neemt niet op.

Ik heb op dat moment erg veel last van “blauwe vinkjes stress” ( Van Dale woord 2016?).

Ik heb nog minimaal 15 voorbeelden….

Dat boek? Gaat er komen!

Advertenties

De rest blijkt aan de beurt

Ja. Februari vind ik spannend dit jaar.
Als rechtgeaarde bèta mag ik niet bijgelovig zijn maar als rechtgeaarde bèta weet ik ook hoe überbelachelijk makkelijk de mens te conditioneren is. Nog makkelijker dan muizen.

Feb 2012 = kanker
Feb 2013 = ongeluk
Feb 2014…..oh dear

14 februari 2012 – 4 februari 2013 – …-
De wiskundige in mij maakt de reeks af alsof het een IQ-test betreft: 25 januari 2014.
Dat is morgen.
Zo werkt het niet maar zo werkt het brein wel.

Maar de realiteit is anders. Ik kijk met stijgende verbazing om mij heen.

De vrouw van mijn lieve collega (die in november zelf een klein hartinfarct kreeg en zelf nog maar nauwelijks bekomen is van de schrik) valt achterover van de vlizotrap. Rug gebroken. Ja ze heeft geluk: geen uitval. Maar wel 12 weken corset en plat. Minimaal. En ik weet hoe lang haar revalidatie daarna zal zijn. En hij, zelf een jasje uitgedaan, moet alles reilen en zeilen zoals Bevelvoerder dat deed voor mij.
En dit gaat ze ZO VEEL TIJD KOSTEN!

Vriendin waarvan ik denk dat ze leeft zoals ik en vertrouwt in haar gezin zoals ik heeft ineens een huwelijk in zwaar weer.
Je kan een boel overleven en uit elkaar groeien en vergeven en ruzie maken….als de bottom line maar is: jij bent van mij, ik hou van jou, voor altijd en altijd. En ik ben van jou en jij houdt zo van mij. Voor altijd en altijd. Sterker nog: ik hou nog meer van jou.
En als dat ineens niet zo blijkt is er een bodem weg die onvervangbaar is.

Mijn loopmaatje die weet dat zijn baan eind 2014 eindigt en als begin veertiger
opnieuw moet beginnen. Omscholing? Solliciteren?
Met jong kind en vrouw.

Lieve vriendin die zo graag haar eigen nier wil doneren aan haar echtgenoot,
maar zelf niet de arbitraire medisch vastgestelde noodzakelijke lat haalt.

Ik kijk om me heen.
Wat is het nou?
Heeft de rest nu ineens heel veel pech?
Of heb ik pas nu ruimte om goed te kijken naar andermans leed?

Morgen 25 januari. De wiskundige reeks.

Mijn empatisch vermogen gaat er een mening over hebben.

Ik krijg mijn brein er niet omheen

Als iemand tegen de ex van de vermoorde Claudia één minuut na de geboorte van hun eerstgeborene had gezegd: na drie kinderen gaan jullie scheiden en vermoord jij je ex-vrouw, zou hij die persoon voor gek hebben verklaard en wellicht verrot hebben geslagen omdat hij dat ondenkbaar zou hebben gevonden.

Als iemand de vader van Julian en Ruben bij het doorknippen van de navelstreng van Julian zou hebben gezegd: als hij 9 is…

Ik weet zeker dat ik zoiets nooit zou doen. Maar ik weet ook zeker dat die mannen dat ook zouden hebben gezegd op dat moment.

Je weet pas of je een held bent op het moment dat die disco in lichterlaaie staat en je kan kiezen voor je eigen huid of het redden van anderen.

Niemand is zo slecht als zijn slechtste daad.
En toch kan ik er met mijn pet niet bij.
Wellicht is dat maar goed.

Ik snap het niet…

Denk even met me mee Repel Style.

Stel. Je wordt voor het eerst ongesteld op je twaalfde verjaardag.
En stel dat je je laatste menstruatie hebt op je vijftigste.
Da’s best voorstelbaar.
Dan ben je 38 jaren van je leven een ongesteld wezen.

Rond af op 12 menstruaties per jaar.
Rond af op 4 dagen per menstruatie. (te kort, ik weet het maar zo bewijs ik wel pijn punt)
Zet het aantal maandverbandjes/tampons tussen de 4 tot 7 per menstruatiedag.

Neem een gemiddelde van 2 kinderen.
Verreken dus een aftrek van 2 keer 9 maanden aan menstruaties.
Het bloedverlies tijdens en na de bevallingen zal ik niet meerekenen, dat is mijn wisselgeld in de kansloze discussie die je eventueel wilt starten! #bloedstolselstergroottevantennisballen

Dan verbruik je als vrouw tussen de zeventienhonderdtweeenvijftig en de drieduizendzesenzestig tampons dan wel maandverbandjes in je actieve leven als vrouw.

1752-3066

Waarom is het dan zo raar om te zeggen “ik ga even een tampon verwisselen”/”ik ga even een schoon maandverbandje indoen?” In gezelschap?
Waarom verstopt iedere vrouw dat?

Je partner is hooguit de enige tegen wie je het zegt en ook die zit niet op de boodschap te wachten. Maar ik zal het ook niet delen met vriendinnen. En op werk zal ik niet openlijk met een tampon richting toilet vertrekken. Laat staan in de kroeg.

Rond de 2000 keren dat ik iets verzwijg in mijn leven. Mijn leven lang. Is dat niet gek?

Woordenloos, deel II

Hij speelt PS3. Een oorlogspelletje.
Ik zit achter de compu. Ik twitter.
Het hele gesprek lang is hij niet dood gegaan in zijn virtuele wereld en heb ik doorgetwitterd.
Bijna zonder opkijken.
Onderstaande is een samenvatting….zijn online kameraden en mijn online matties deden we erbij…

Hij: hoe oud wil je worden
Ik: Eehm, ik kan er geen getal aan hangen. Oud genoeg.
Ik: Ik wil jullie groot zien worden.
Ik: Ik wil gezegd kunnen hebben, nu is het mooi, Bevelvoerder en ik hebben het mooi gehad. Het mag wel.
Ik: En niet te oud
Hij: Wat is te oud?
Ik: Als je nog wel leeft, maar niet meer kan wat je wil.
Ik: Maar ook daar is geen getal aan te hangen.

Ik: Heb je dat gehoord op het nieuws? Die man in Engeland?
Hij: Die met dat knipperen, ja.
Ik: Ik snap dat hij dan dood wil, want dit gesprek wat wij nu hebben al 40 minuten lang, daar had hij knipperend wellicht wel 2 dagen over moeten doen.
Hij: Ja, ik snap het.
Hij: wil ik ook niet. Dan wil ik ook niet meer leven.
Ik: Aan de andere kant….er was ook iemand die dat ook alleen maar kon en die heeft een boek geschreven, al knipperdend. Kostte hem maar 2 jaar, maar toen was het ook af.
*****ik wist de details niet meer, of het nou een boek was of iets ander, ik had zoiets gelezen*****
Ik: Maar dat moet toch een keuze zijn? Of dit het je waard is? Natuurlijk mag je niks vergooien voor niks….maar soms?
Hij: Nee klopt.

Ik: Met tien ben jij al een wijzere ethicus dan menig ander
Hij: Wat is een ethicus?

Ken je dat?

Ken je dat?
Dat je je boodschappenlijstje in je kop hebt en dan toch dat ene vergeet?
Dat je je afvraagt of je je sleutels bij je hebt?
Of de pas van je werk?
Dat je in de auto stapt en je je afvraagt of je de voordeur wel op slot hebt gedraaid?
Of dat je je afvraagt of je het gas hebt uitgedraaid?
Dat je in bed ligt en dat je je afvraagt of je de verwarming laag hebt gezet?
En of de kat wel binnen is?
En dat je dat in (bijna) alle gevallen gewoon wel hebt gedaan?
Maar dat je het je niet herinnert?
Omdat je het op auto pilot doet?
Of omdat je teveel ballen in de lucht moet houden in je eigen spitsuur zo af en toe?

En soms: ken je dat?
Dat je op de plaats van bestemming bent aangekomen en dat je een heel stuk van de rit niet bewust hebt meegemaakt?
Zo’n bizar “ben ik hier al?” gevoel?
En dat je je dan afvraagt of je überhaupt wel hebt gekeken op de kruispunten?

Ken je dat?

In mijn geval: ken je dat?
Dat je op de snelweg rijdt naar werk ergens in 2008 en dat je ineens een stemmetje hoort vanaf de achterbank:
“mama, moet ik niet naar de crèche?”
Dat je je te pletter schrikt?
Dat je op auto pilot op weg naar werk bent?
Dat je niet eens weet hoe je op de snelweg bent gekomen?
Dat je niet eens de kruispunten bewust kan herinneren op weg naar dat punt op de snelweg, maar dat je 1 ding wel zeker weet:
Dat je bent vergeten je kinderen op de crèche te droppen?

Dat laatste kent u vast niet, maar ik durf te zweren de rest wel.
Ik heb me overigens MAANDEN intens en intens schuldig gevoeld…..
…maar ik wist ook dat ik nooit meer zou oordelen.
Ik ben geen slechte moeder, dat is één ding dat ik zeker weet in dit leven.
Maar ik had ook met een beetje meer pech in de krant hebben kunnen staan, denk ik dan.

Ergens snap ik gewoon dat dit soms gebeurt. Of ben ik nou zo slecht?
Ik snap het.
Oordelen is oh zo makkelijk!

En namens een militair *tevens import Fries* die ik toevallig een beetje ken, wil ik nog een triest feit bijvoegen als nabrandertje:
Zou het erbij hebben gestaan als hij postbode was geweest?

 

 

Heul triest

Dat je boos zijn op mij belangrijker vindt dan

de verjaardag van een 7 jarige

kan ik niet begrijpen.

Wijzemans hoopte op een telefoontje, kaartje, berichtje.

Ik heb hem getroosd, maar kon het niet uitleggen,

want ik snap het zelf ook niet.

 

Scharrelbontjas en leerkoeien

Ik las op het internet dat Sylvie van der Vaart was verkozen tot Dom Bontje. Omdat ze bont draagt, dus.

Toen begon ik te denken: wat is er nou precies zo erg aan bont? Een open vraag hè mensen, niet een stelling dat het niet zo is. Waarom is nou precies een bontjas wel erg en een leren jas niet? Omdat leer een restproduct is van de slacht?

Maar dat blijkt dus niet altijd zo te zijn, daar kwam ik achter. In een Rolls Royce zit de huiden van tot wel 18 (!) heel speciaal opgegroeide stieren verwerkt. Stieren, want koeien hebben striae. Let wel: van stieren zonder insectenbeten, speciaal geslacht voor de Rolls. En een goede leren bank moet gemaakt zijn van koeien die niet te dicht op elkaar hebben geleefd vanwege bijten en zo. En ook niet in de buurt van prikkeldraad vanwege littekenweefsel. En ze mogen ook niet stelselmatig antibiotica hebben gehad, want dat is slecht voor de huid.

Ik kwam er aldus achter dat er melkkoeien, vleeskoeien……en leerkoeien bestaan.  Voor dure meubels en dure auto’s hebben we het dus niet over een restproduct.

Een nertsenfokkerij is naar. Heel erg naar. En nu hebben we geen legbatterijen meer, maar als je kijkt naar hoe kippen nu worden gehouden (ik durf de term scharrel niet eens in de mond te nemen), ga ik geen uitspraak doen over wie het erger heeft: de nerts of de kip. Ik vermoed dat voor de kwaliteit van de vacht een nerts beter te eten krijgt dan een Nederlandse plofkip. Ik geef toe, ik heb geen cijfers of bewijs, maar dit is een blog mensen: dit is Repel die er een mening over heeft.

Eskimo’s doden een dier en gebruiken alles: vlees en bont en huid en weet ik veel wat. Deze simpele ziel denkt dat het zo bedoeld is: er is niks mis met een dier doden voor eigen gebruik (een leeuw doet dat per slot van rekening ook): ik heb wel een mening over de kwaliteit van leven van een dier, wijze van doden (beide hebben te maken met lijden), en last but verre van least: verspilling! En onder die laatste noemer valt ook overbodige luxe.

Ik pleit aldus niet voor het dragen van bont, begrijp me niet verkeerd. Ik begrijp alleen de blinde allergie tegen bont niet versus de volslagen geaccepteerdheid (is dat een woord?) van een leren bank of een mooie auto.

Mijn stelling: Ik heb een leren jas. Uit de jaren tachtig, dus fashiontechnisch gezien sowieso al volslagen fout. Maar voor de point van dit logje: waarschijnlijk diertechnisch gezien ook volkomen fout. Stel nu dat ik een bontjas zou hebben van babyzeehondjes, die volkomen frank en vrij hebben geleefd, gedood zijn met 1 onverwachte, maar zeer effectieve klap op het broze schedeltje door eskimo’s die de rest van het babyzeehondjes zouden hebben gebruikt? Heb ik dan niet een volkomen ecologisch, biologisch verantwoorde scharrelbontjas?

Ik was er nooit helemaal “bij”

Wanneer was Tsjernobyl, wanneer werd Olof Palme vermoord? (Footnote aan het einde van deze log!)

Er zijn onderzoeken die hebben aangetoond dat je een “tijd” moet optellen bovenop je educated guess. Het is namelijk meestal langer geleden dan je denkt dat het was. En dat is zelfs onderzoekstechnisch uitgesplitst naar periodes: tussen nu en 5 jaar geleden moet je er zo-en-zoveel bij optellen (als je denkt dat het vorig jaar was, was het vast al 2 jaar geleden, of zo), als de gebeurtenis tussen 5 en 10 jaar geleden was, vond het vast x jaren eerder plaats dan je dacht en ga zo maar door….
Ik ken de getallen helaas niet meer, maar jullie snappen vast mijn punt. En uiteraard hebben we allemaal onze eigen voorbeelden.

Er zijn echter uitzonderingen. Er zijn er vast meer, maar elke moeder (en ook vader?) onder ons, weten het: wereldschokkende gebeurtenissen die samenvallen met zwangerschappen of (bonuspunten!) bevallingen weten wij feilloos in de tijdslijn van het grotere plan der dingen te plaatsen.

11 september 2001
Ik ben hoogzwanger van Spelmaker. Ik zit vast in cursus en weet van niks. Om 6 uur lokale tijd loop ik naar de lobby van het hotel waar het zwart staat van de mensen om de teletext-tv (remember, 2001: geen smartphones, geen standaard wifi…).
Mijn eerste *dummie* reactie: Is er wat gebeurd dan?
Mijn tweede *dummie* reactie: Wat is het WTC?
Mijn derde *zwangere* reactie *mijn buik letterlijk grijpend*: Oh mijn hemel, in wat voor een wereld zet ik dit kind?
“naain-ieleven” viel bij mij een beetje in het niet, want ik was zwanger van mijn eerste kind…mijn wereldbeeld stond haaks op het wereldbeeld van de rest.

2 november 2004
Tegen de tijd dat ik op werk ben, druppelt het nieuws binnen. Theo van Gogh. Ik roep och en ach en oh wat erg , maar ik fake. Inwendig jubel ik. Wat zeg ik: ik ben euforisch! Ik heb namelijk diezelfde ochtend over een staafje gepiest en ik zag een plusje. Na miskraam-nummer-zoveel, pies ik weer een plusje. Theo wie? Who cares? #2 groeit in mijn buik!

7 juli 2005
Ik kijk naar het nieuws. 52 mensen opgeblazen in de metro van London. Ik kijk het nieuws in bed, want mijn #2 is op 4 juli geboren en ik moet nogal bijkomen van alles. De kraamhulp komt mijn slaapkamer in op het moment dat ik het nieuws van de ontplofte bus zie. Er is telefoon van het asiel. De kat die ik weg heb moeten doen wegens huisplassen heeft op mijn aanwijzingen een schitterend huisje gevonden bij iemand anders. Die iemand anders belde na 2 maanden op of het asiel mij wilde laten weten dat het zo goed met de poezel ging. Ik schaam me wel dat ik het moet zeggen, maar in mijn wereldbeeld boeiden 52 doden mij…op dat moment wederom…nul weinig.

Footnote
Ik ben een rare, want ik dacht dat Olof Palme eerder was dan Tsjernobyl. Ik wist wel dat Challenger en Tsjernobyl hetzelfde jaar waren….maar ik wist niet dat Palme ook in 1986 was! Ik koos per ongeluk een leuk voorbeeld.

Wat dachten jullie?