Het O Woord is gevallen

Eerder in juni
Als ik wegloop na een gesprek met een kennis die in de overgang zit op een leeftijd waarvan je het niet verwacht denk ik na over wat ze zei. En kwartjes vallen. Heel veel kwartjes vallen.
In de loop van de dagen die volgen valt er een ton aan kwartjes.

Eergisteren
De test die ik bestelde op internet is verpletterend positief.
En ik ben niet verbaasd. De nerd in mij wist uiteraard al hoe de test werkt nog voor het O Woord überhaupt viel en ik weet dat ik officieel over een week nog eens moet testen, maar ik heb dagenlang de tijd gehad om na te denken over een ton aan kwartjes dat is gevallen. De waarheid schreeuwt me al een jaar lang in mijn gezicht; ik had de test niet nodig. Daarbij zou deze test gezien mijn cyclus al negatief hebben moeten zijn.
De controletest over een week ga ik alleen maar doen om tegen de huisarts te kunnen zeggen “ja-ha, heb ik gedaan”. Een discussie-vermijdende-test, zeg maar.

Gisteren
Ik ben voornamelijk heel erg blij: alles valt op zijn plek, rationeel.
In the back of my mind probeert een soort van emotie te roepen dat ze er ook een negatieve mening over heeft, maar ik ben for the moment alleen maar heel erg blij dat ik ineens alles tot een jaar terug (anderhalf?) kan verklaren.

Als ex-kanker patient ben je bij elk pijntje niet echt snel geneigd te denken, “zal wel niks zijn”.
(Deze zin mag in het woordenboek onder het kopje “eufemisme”)
Ik heb mijn klachten een jaar (anderhalf jaar?) lang nooit gezien voor wat ze waren. Ik had het namelijk ook nog te druk met mijn been en leren lopen.
Maar ik blijk niet gek met rare verschijnselen. En ik heb geen uitgezaaide borstkanker. Ik ben gewoon in de overgang. Godzijdank. Ik heb gewoon last van heel veel onschuldige klachten.

Ik ben niet gek en onzeker; ik ben gewoon in de overgang!
Nee, ik droom niet sinds ruim een jaar (langer?) ineens heel raar bijna elke nacht zodat ik badend van het zweet wakker word. Wat ik al die tijd dacht.
Nee, ik word wakker van night sweats en onthoud daardoor wat ik droomde op dat moment.

Nee, ik ben geen über-piekeraar geworden sinds het been waardoor ik elke nacht uren wakker lig. Wat ik al die tijd dacht.
Cliché klacht my dear!

Nee, ik ben niet onzeker op werk sinds ik terug ben na het ongeluk, zodat ik continu gegeneerd in zweet uitbreek als een baas (of collega) wat tegen me zegt. Wat ik al die tijd dacht.
They are called “opvliegers” my dear!

Nee, ik ben niet anders gaan doe met eten. Maar ik kan hollen wat ik wil; die weegschaal groeit. En heel specifiek alleen die buik. Alleen die buik. Niet de maag, de buik. Ik begrijp er niks van! Kost me alle zeilen bijzetten om op gewicht te blijven.
Je lijf heeft de testosteron nodig uit je buikvet verderop in de overgang my dear. Da’s beter voor je gezondheid. Laat dat buikje maar komen.

Nee, je bent niet een rotmoeder en irritante echtgenote geworden die niks meer kan hebben. Wat ik al die tijd dacht.
Je veranderende hormonen hebben een grote invloed op je humeur en je lontje.

En die krullen die ik ineens sinds een jaar heb.
En die jeugdpuistjes die ik ineens sinds een jaar heb.
Mijn belabberde geheugen sinds een jaar.
The list goes on and on and on.

Eigenlijk is een veranderende cyclus werkelijk het énige symptoom dat ik niet heb als je alle lijstjes bekijkt. Dat het nog maar een dag duurde in plaats van 5 dagen sinds een jaar nam ik als freebee zonder consequenties.

Mantra
De kans dat ik een nieuwe tumor krijg in mijn oh zo 3-times gehavende linker-, danwel mijn intacte rechterkant dropt van 40% (voor de overgang) naar 14% (na de overgang).
De kans op oud worden met kleinkinderen is bizar vergroot aan de overkant van de horizon die overgang heet.
60% kans op niet krijgen wordt 86% kans niet krijgen.
Bring. It. On.

Vandaag
Ik kijk in de spiegel.
Ben ik nog wel vrouw na de overgang?
Ben ik nog wel sexy?
Gaat de Bevelvoerder anders naar mij kijken sinds Het O Woord is gevallen?
Onzekerheid takes over en ik krijg spontaan een opvlieger.

Ik kijk langer in de spiegel.
Drie maanden geleden had ik sjans op straat en toen was ik al in de overgang, zonder het te weten.
Drie maanden geleden voelde ik me vrouw terwijl ik al in de overgang was.
Drie maanden geleden vond de Bevelvoerder mij mooi en vandaag nog steeds.
Ik ga naar 86% kans om het niet opnieuw te krijgen.
Ik ga het mijn oncologie niet vertellen omdat ik bang ben niet meer jaarlijks op controle te mogen.
Kanker blijft leading in mijn leven.
Dat is de echte erfenis van kanker.

Voorlopige conclusie, onder voorbehoud
Ik ben niet onverdeeld positief, the jury is still out, maar ergens vind ik de overgang een avontuur dat ik aanga en ik ben nieuwsgierig.
Ik blijf per slot van rekening een wetenschapper puur sang!
En ik ga liever voor mezelf zijn: ik ben niet raar, ik ben gewoon in de overgang.
Het vrouw-zijn dingetje ben ik nog niet over uit.
De klachten ga ik wat aan doen. Ik heb de afgelopen jaren genoeg geknokt met en voor mijn lijf en ik vind dat ik een break verdien. Trek de farmaceutische la maar open. Al verhoogt het mijn kans weer met wat procenten, 40% zal het niet meer worden, wat het geweest zou zijn tot mijn 50ste onder statistische omstandigheden.
Als mijn cyclus nu ook nog de conclusie overgang zou trekken en compleet weg zou blijven ben ik spekkoper.
Denk ik.
En toch is er een stemmetje in min achterhoofd dat een mening heeft.