De mooiste 4 woorden die ik ooit heb gehoord

Ik heb er al ik-weet-niet-hoeveel logjes en Facebook berichtjes aan besteed.
Draakje’s boodschap aan mij (aan ons): ik ben van papa!

De boodschap werd een traditie met mijn traditionele antwoord.

Hij: ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
Hij: nee ik ben van papa
Ik: nee, je bent van mij
*repeat endlessly*

En elke keer gebeurde er weer iets waardoor ons samenspel werd uitgebouwd en dat bouwden we in onze traditie in: hij werd steeds langer en inhoudelijker.

Ik: maar je komt uit mijn buik!
Hij: maar daar heeft papa mij ingelegd!

En elke keer dat we hem uitbouwden gebeurde er de keer erop iets dat ik me realiseerde “oh dear….hij meent het echt.” En ook “oh dear, ik snapte hem echt helemaal totaal verkeerd!”

Hij: maar daar heeft papa mij ingelegd!
Hij loopt triomfantelijk weg maar komt dan terug.
Hij: maar waarom heeft papa mij daar ingelegd? Als hij dat niet had gedaan was ik uit zijn buik gekomen…..

Ik legde hem uit dat we het samen hebben gedaan, dat we er allebei voor nodig waren.
Draakje is onverbiddelijk: maar papa heeft het meeste werk gedaan!
I dare to argue, iets met vacuum en hechtingen, maar dat terzijde.

Voorlaatste keer:
Ik (denkend hem een pleziertje te doen): jij was mijn kadootje van papa aan mij.
Hij is ontroostbaar en zegt oprecht heul verdrietig, nee niet verdrietig, overwonnen, defeated, zo klonk het:
Hij: dus dan ben ik dus echt van jou
Achtergrondgeluid voor de sfeer: mijn hart dat breekt in oneindig stukjes
Moederhart: Damn’, heb ik hem weer verkeerd begrepen!

Vanavond had mama even een door de hoeven zak momentje en de Bevelvoerder en ik zitten samen op de bank, hangend, knuffelend.

Draakje komt erbij. Nee, niet erbij: bij mij.
Ik fluister in zijn oor: wil je heel graag van papa zijn? Go, ga naar papa, je bent van hem.

Draakje (hardop, lachend, ons allebei knuffelend): IK BEN VAN ALLEBEI!

En daarom, niet een selfie, maar een carstenie IMG_2373

De wondere wereld die pubertijd heet

Ik bots soms gigantisch met hem.
Want ik zie hem worstelen met dingen waar ik ook mee worstel(de).
Dat ik hoop dat hij het makkelijker heeft dan ik het deed, ik raak gefrustreerd: doe nou niet zo moeilijk vent! Doe nou niet dezelfde onzekerheden als ik!
Een minuut later weet ik dat het niet zo werkt.
Maar hij kan zo op mijn knoppen drukken.
Zijn pubertijd is helaas voor hem mijn eerste pubertijd met mijn kinderen en hij baant de weg voor zijn broers.
Ik moet het allemaal nog leren.

Hij heeft de humor van zijn vader.
De kwaliteiten van zijn vader.
En hij heeft mijn valkuilen.
En nu in de pubertijd ben ik ervan.
We knallen.
Omdat hij zo absurd verantwoordelijk is geweest de laatste twee jaar.
Als een tweede vader heeft hij het gezin draaiende gehouden.
Zo verantwoordelijk.
En we zijn hetzelfde en kennen elkaars knoppen.
Omdat we zo close zijn.
Omdat hij zo op zijn vader lijkt dat we dus net zo klikken als zijn vader en ik.

Maar pubertijd gaat om loslaten.
Dat hij nu *eindelijk* de ruimte heeft èn voelt: het gaat goed met mama, ik kan mijn eigen pad kiezen.
Dat puberen te maken heeft met onthechten omdat het moet.

Dus ja. Ik ben ervan, in deze pubertijd.

Maar we maken het altijd goed en dan moeten we lachen om en met elkaar.
Als dit is wat de pubertijd is….bring it on!
I could learn to live with this.

We zijn uit de kleine kinderen.
Draakje is bijna 7.
Wijzemans is bijna 9.
Spelmaker gaat naar het gymnasium volgend jaar.
Heeft een vriendin.
Meestal knallen we niet.

Dat hij na het avondeten naar het winkelcentrum gaat om ingrediënten te kopen voor de paaslunch op school en me dan appt vanuit de AH.

En dat zijn antwoord me ontroert tot op het bot.
En dat ik eigenlijk heel blij ben met het totale screenshot.

Als dit de pubertijd is….BRING IT ON!!!!!!

Screenshot_2014-04-16-19-29-20

Laagjes Afgepeld I: Oma Muntjes

De Daltons begonnen er al een paar weken voor de vakantie over:
Zouden we nog Oma Muntjes krijgen?

Vorig jaar kregen wij namelijk vakantiemuntjes van oma.
Wij alle 5 kregen 14 muntjes,
voor elke dag van de vakantie 1.
Oma had ze heel mooi geknutseld: voor elk een pagina met uitscheurbare muntjes.
Één muntje voor elke dag.
Elk van ons vijf een eigen pagina, een eigen kleur.
Uren werk.
Met voorpret, dat weet ik zeker.

Maar noch Nederlandsche, noch de Franse Bank accepteren die muntjes.
daarom gaf oma ons een enveloppe met de totaalwaarde die de muntjes vertegenwoordigen.
Met een verdeelsleutel.
De Daltons leveren hun muntjes bij ons in, voor keiharde euro’s.
Wij leveren die muntjes in bij onszelf, voor keiharde euro’s.
Wij zijn de bank van de Oma Muntjes.

Ja, dit jaar hebben we weer Oma Muntjes.
Bijna nog mooier geknutseld dan vorig jaar.

Deze muts vergat de muntjes echter mee te nemen, we zitten er nu.
Gelukkig zijn onze Daltons een jaartje verder en weten ze dat wij de bank zijn.
En elke dag wordt er gepraat in termen van Oma Muntjes.

Extra zakgeld krijgen voor in de vakantie is het einde.
De verleidingen zijn namelijk groot in de vakantie.
Geld is leuk.
Oma Muntjes zijn beter.
Oma Muntjes krijgen is onvergetelijk.
Voor iedereen: voor ons hier en voor haar daar.

Vandaag op het terras hadden we het er over met een vergelijkbaar echtpaar.
Extra zakgeld op vakantie.
Oma Muntjes kennen zij natuurlijk niet, ze vonden het echter een fantastisch concept.
De oma van die kinderen spaart AH zegels en als ze er genoeg heeft om ze eerlijk te verdelen over de kleinkinderen deelt ze de volle spaarkaarten uit.
En de kleinkinderen kijken ernaar uit.
Leuker dan geld.
Ik wist niet dat er nog AH zegeltjes bestonden, maar dat terzijde.

Het concept Oma Muntjes werkt, bij deze aantoonbaar bewezen.
Ik vind de steekproef groot genoeg.

Wij beloven plechtig…

Draakje was blij dat hij het niet was met zijn broertjes.
Wijzemans wilde er niet meer over praten.
Spelmaker liet ons beloven dat wij dat nooit zouden doen.

Wij hebben vandaag met ze gepraat.
Dat wij het ook niet begrijpen hoe het kan, waarom.
Wij begrijpen het ook niet.
Hoe kan iemand dat doen?
Nee, wij beloven plechtig dat wij dat nooit zouden doen.
Het liefst zouden we alle kindjes willen beschermen tegen kwade en nare dingen, maar dat kunnen we niet.
Wij kunnen alleen jullie 3 beschermen en dat zullen we voor altijd doen.
Beloofd is beloofd.

Wij wisten ook niet wat we anders moesten zeggen.
Hebben we het goed gedaan?

Dat het maar duidelijk is

Een week geleden. Het Gesprek.
Draakje (5 jaar): Ik ben van papa!
Ik: En van mij?
Draakje: Nee. Van papa.
Ik: Maar je komt uit mijn buik!
Draakje: Ik vind het niet eerlijk dat alle kindjes uit de buik van mama’s komen. Ik ben van papa!
Ik: Ja maar, je komt uit mijn buik!
Draakje: Maar papa heeft mij in jouw buik gestopt!!
“Sexuele voorlichting geven” af kunnen vinken in mijn brein.

Een week later, gisteren. De Monoloog.
Draakje: Ik ben van papa! En als papa niet thuis is ben ik van de Spelmaker. En als de Spelmaker niet thuis is ben ik van Wijzemans. En als Wijzemans niet thuis is èn er is niemand anders in huis, dán ben ik van mama. En als mama niet thuis is ben ik van de mama van Kind aan Huis.

Volkomen tevreden knuffelde hij mij met de meest ondeugende lach die hij in huis had, volkomen overtuigd van de onvoorwaardelijke knuffel die terug komen zou. God, wat houd ik van dat onverschrokken kind dat niet van mij is maar van papa.
Wijzemans zegt dat hij van mij is. Want anders vindt hij het zielig voor me. Het typeert mijn middelste zoon. God, wat houd ik van dat kind dat met zijn bijzondere brein geacht werd moeite te hebben met wederkerigheid, maar meer empathie in zijn donder heeft dan menig ander.
Spelmaker zegt dat hij van mij en van zijn vader is, want dan is het eerlijk en voor niemand zielig. Ik quote letterlijk. En dat typeert mijn grootste zoon. God, wat houd ik van het kind dat mij moeder maakte, het kind met het morele kompas van Koning Salomo.

De Bevelvoerder en ik ondertussen vinden dat ze alledrie evenveel van ons allebei zijn, hoe verschillend ze ook zijn. Alleen met alle drie samen zijn wij compleet.

Mijn sleutelbos; sleutels versus meuk

Dit is mijn sleutelbos.

Image Hosted by ImageShack.us

En nee, de verhouding sleutels <–> andere zaken is alles behalve zoek. Ik zal het uitleggen aan de hand van de pijltjes.

Pijltjes met letters duiden functionele meuk aan. Zoals sleutels en andere huishoudelijk technisch gezien noodzakelijke zaken.

Pijltjes met nummers duiden andere items aan die aan mijn sleutelbos horen. Omdat ze belangrijk zijn voor mij. En omdat mijn sleutelbos dagelijks bij mij is, zijn deze zaken daarmee ook dagelijks bij mij. Het zijn voor mij de emotioneel noodzakelijke zaken. (Noodzakelijke Zaken die niet aan sleutelhanger kunnen hangen, zitten in portemonnee.)

1. De voordeursleutel van ons huis. Onder dat dak, achter die deur, wonen ik en de Bevelvoerder, en de drie Daltons en de drie katten en het hondje. En soms een dode muis als het Miss Marple blieft.
2. De achterdeursleutel van ons huis.  Naar onze achtertuin waar ons gras altijd groener is dan elders omdat het kunstgras is. En dat meen ik letterlijk en figuurlijk. En het hondje ook. Kunstgras rules, voor zover het ook de hond betreft.
3. De sleutel van onze kersverse Opel. De eerste gloednieuwe auto die we ooit hebben gekocht. Met onderhandelen en alles. Nu hebben we een Opel en een hondje. De hippe jaren liggen ver achter ons!
4. De sleutel van onze Smart. De enige auto die de Repel zonder problemen kan parkeren. Het ootootje dat *je zult het niet geloven* weekboodschappen voor een gezin van vijf met gemak kan herbergen.
5. Het muntje voor het winkelwagentje. Ik heb ze overal en nergens en toch ben ik ze du moment altijd kwijt. Gek he?
6. Zelfscannen bij de Appie. Het tijdsvoordeel is niet de rij bij de kassa, maar het al ingepakt hebben tijdens het shoppen. Op je eigen manier.
7. Een muntje van 2 euro, een muntje van 1 euro en een muntje van 50 cent. Noodreserve voor WC’s onderweg met betaling en dat soort zaken.

A. Oude werkgever. Wekelijks naar de MacDo voor een lunch. Toen ik daar wegging stopte die traditie. Lag het dan toch echt aan mij? Retorische vraag.  Op mijn verjaardag in 1996 trakteerde ik geen taart, maar MacDo. Ik at een Happy Meal en ik kreeg het kado van mijn collega’s. Dit was het kadootje dat er toen in zat.
B. Beste Vriendin en ik bleken ineens allebei te houden van dezelfde Franse artiest die hier totaal onbekend is. ( Je zult maar beste vriendinnen zijn!) Wij gingen na deze ontdekking samen naar een concert van hem in Wallonië. Met overnachting en al. Deze drukke werkende moeders gingen road trippin’ en alles en overnachtten in een chique hotel. Dit was onderdeel van de merchandise die werd verkocht.
C.  Relatiekadootje vanuit mijn oude werk. Functie aan bos is net name de vragen die het oproept.
D. Relatiegeschenk van een internationale kennis wiens Engels dermate triest was dat het tot zoveel hilariteit heeft geleid dat….ja, tot wat eigenlijk. De beste man was een kei, op zijn Engels na. Alles bij elkaar moest ik lachen en had ik diep respect voor hem en hij deelde maar drie van deze dingen uit. Damn’, ik was een van die drie in een gezelschap van bijna 400. Dit item staat voor mij voor respect.
E. Door het licht is het plaatje slecht te zien. Jammer. Het is de penning van de Rasvereniging voor Drentsche Patrijshonden. Verdere uitleg overbodig. Toch?
F. Dit zat aan de sleutel van de opel toen we hem ophaalden. Symbool totally unrelated to Opel…behalve…
Tattoo van Manlief staat symbool voor de drie-eenheid. Dit is een soort van…de remake voor vijf.

Ah! Tweede nummer 1 vergeten (foutje in de fotobewerking)…Dat is dus eigenlijk een G. Dat is een kadootje dat ik kreeg van mijn overbuurmeisje uit San Fransisco. Ik wilde alleen maar iets dat te maken had met het treintje en toen kreeg ik dit van haar. Aan de ene kant het treintje en aan de andere kant mijn naam.

Nooit is het hier rustig!

Ik keek de serie, ik had heb de lp.
In de jaren zeventig.
(Oma spreekt)

Bevelvoerder is van dezelfde generatie: hij had het boek!

Jullie kennen alleen opzij, opzij, opzij, ….wij kennen de rest.
En de rest is beter.

Opzij, opzij, opzij is wel de reden overigens dat ik altijd heb gedacht dat koetjesvoetbal één woord was.
(“….want over, koetjes, voetbal, en de lotto praten, nou gedag tot ziens adieu het gaat je goed…”) 

Maar goed, de rode draad van deze log….andere nummers van de plaat spreken nu veel meer  tot mijn verbeelding. Zoals deze.
Vandaag stond deze 10 keer op repeat.
(Ik heb de lp inmiddels uiteraard digitalisch in iTunes, dat moge duidelijk zijn.)
Onderaan de muziek….muziek en tekst matchen zo mooi.
*zucht* En op gitaar Harry Sacksioni, dan maak je de Repel sowieso blij.
Die tweede keer, met overslaande stem “moet dat nou?”…..Yep, 10 keer op repeat vandaag. 

Nooit is het hier rustig
Nooit is het hier stil
’t Is altijd overal herrie
Overal lawaai

Als ik eens wil lezen
Begint iemand te praten
Als ik rustig voor me uit wil dromen
Moet er altijd Jan en alleman
Heel toevallig op visite komen

Of iemand laat wat vallen
Of iemand slaat een deur
Of iemand moet zo nodig drie keer achter elkaar naar de w.c.
Nee het leven valt me zo af en toe niet mee

Kan ’t nu niet zachtjes
Kan ’t niet wat stiller
Moet dat nou
Waarom sta jij daar zo vreselijk hard te gillen

Waarom fluit jij altijd
Als ik een liedje fluit
Dat zelfde liedje mee

Exact 2 jaar, Knobbels, Haiti en Controle

13 januari 2012
We hebben een hondje dat ziek is. Maar het schijnt allemaal goed te komen.
Ik zie beren op de weg. Maar hey: what’s new! Beren op de weg zien is mijn grootste hobby.
Het hondje dat ziek is, is overigens momenteel het grootste probleem in ons gezinsleven.
Lees: het leven is mooi en fantastisch en we hebben de wind mee.

Ergens op de achtergrond echter, daar in mijn achterhoofd begint er wel een stemmetje te zeuren over 14 februari.
“Hey Reeeeeepel…hey Reeeeeepel luister eens: Echo en mammografietijd! Wordt het niet eens tijd dat je alvast gaat stressen en je zorgen gaat maken over alles wat er eventueel mis kan zijn? Het is alweer een jaar geleden Repel! Hey Reeeeeeeeepel! 14 februari wordt een nare dag, hey Reeeeeeepel!”

Ik denk er maanden niet aan, aan mijn Knobbels in Tiet (mijn KIT), maar richting controle begint dat irritante stemmetje zich te roeren. Gaat mijn hand onder de douche onwillekeurig richting de knobbels.
Yep, still there. Groter? Gelijk?

Ik was in december 2009 heel stellig tegen de arts: Weet je wat: Sloop ze maar, die bo.rsten, trek ze maar leeg: ik heb kindjes gehad, en dit is de derde keer dat de alarmbellen op donkerpaars gaan als ik weer eens een knobbel ontwikkel die na belachelijke stress goedaardig blijkt te zijn. Ruk de boel maar leeg! I don’t give a s.hit. Maar je laat het niet zitten met de boodschap: het is een zwaard van Damocles. Zo kan ik niet leven.

Hij keek me aan. Ik meende het, dat zag hij. Maar hij was tegen leegtrekken. We gingen voor het compromis. Ik zou een erfelijkheidsonderzoek krijgen.

13 januari 2010
De Repel zit voor het erfelijkheidsonderzoek op het ziekenhuis.
De Bevelvoerder is niet bij mij. Hij is exact op dat moment op weg naar Haiti.
De Repel hoort de uitslag van het erfelijkheidsonderzoek ene oor in, andere oor uit (niet extra erfelijk belast, geen reden om leeg te slopen) maar zit met haar kop bij de Bevelvoerder.
Gelukkig heb ik hem de uitslag kunnen overbrengen voordat hij uit bereik was: zonder zorgen het gebied in.

13 januari 2012
Ik denk terug aan 2 jaar geleden en aan de totale ontreddering die ik toen heb gevoeld.
En ik geniet even extra van wat ik heb.
En gek genoeg voel ik een stukje verdriet. Huh? Had ik het niet al helemaal verwerkt?
En ik luister even naar het stemmetje achterin mijn hoofd.
“Hey Reeeepel…..14 februari Repel!”

24 januari 2010
4 dagen na mijn verjaardag kwam hij thuis.
5 jaar ouder in 11 dagen.

Image Hosted by ImageShack.us

Maar is het echt erger als je moeder bent? Ode aan Wijzemans

Als je eenmaal kinderen hebt, kan je niet meer gewoon “lekker” ziek zijn. Laten we niet vallen over woorden mensen, ziek zijn is nooit lekker, maar vertroeteld worden wel. Dat iemand je even toedekt, dat iemand een kopje thee voor je maakt met een beschuitje. Dus eigenlijk wat wat je moeder voor je deed als je vroeger als kind ziek was. Dat dus.

Mijn verhaal wordt al lang voor ik goed en wel begonnen ben. Draad Repel, kort en bondig en zo. Proberen in ieder geval.

Als je eenmaal kinderen hebt wordt je uit bed getimmerd om half 6, moeten er bammetjes worden gesmeerd, snottebellen worden afgeveegd, met huiswerk worden geholpen, oneindig veel wassen worden gedraaid en… Nou ja: alles wat moeders doen. En dus ook als je ziek bent. ziek zijn is erger als je kinderen hebt: je moet namelijk nog steeds zorgen voor de meute. Maar is het “erger”? Of alleen maar iets zwaarder?

Ik werd ziek op de dag van de kerstviering. De beruchte kerstviering van 2 logjes geleden. Inmiddels had een van de geweldige brandweercollega’s aangeboden een paar uurtjes in te vallen zodat de Bevelvoerder kon komen kijken. (TOP collega’s daar bij de Brandweer, laat ik daar even bij stilstaan: ze staan ALTIJD voor elkaar klaar!) In de loop van de dag stortte ik echter verder en verder in. Zodanig dat ik wist dat ik die kerstviering niet zou redden. Oma Opel moest dan maar gaan met de Bevelvoerder. Maar Murphy dacht dat wij stonden te wachten op een toegift: op het laatste moment had de brandweer een uitruk en kon de Bevelvoerder niet op tijd weg.

Ik heb me aangekleed en ben totaal onverantwoord achter het stuur gekropen en we zijn gegaan. De Bevelvoerder is met 80 door Repeldorp gesjeesd en was er uiteindelijk ook net op tijd. In de klas ben ik nog bijna knock-out gegaan ook (warm, donker, weinig lucht). En de volgende dag kreeg ik reactie van de school: “Vervelend dat jullie dit jaar problemen hadden met het verdelen van tijd en aandacht. Het is inderdaad soms een hele tour om alles voor elkaar te krijgen, ik weet het uit ervaring. Gelukkig zag ik gisteravond dat het toch gelukt was.” Dat dus.

Maar oh wat was ik blij dat ik er was. Kijk Wijzemans in zijn zwarte truitje. En kijk die lieve Spelmaker op het krukje voor hem. Ik houd het dan niet droog mensen, ik houd het dan niet droog.

Image Hosted by ImageShack.us

’s Avonds op de bank kruipt hij bij me. En zegt hij letterlijk: “Mama, een knuffel en een kusje op je hoofd. Dat je snel weer beter wordt!”
Image Hosted by ImageShack.us

Vandaag nam de Bevelvoerder Wijzemans en Spelmaker mee naar het Glazen Huis. Hij stuurde een berichtje toen ze er waren en ik zat klaar met mijn iPhone voor de tv. En dan zie ik ze. Wijzemans op de nek bij papa. Juichend zoals alleen Wijzemans dat kan. Precies onder de tekst “this one’s for mama”. En ook dan houd ik het niet droog.

Image Hosted by ImageShack.us

Ik smeer nog steeds bammetjes als de Bevelvoerder er niet is, maar de Bevelvoerder vertroetelt me en ach…de Daltons vertroetelen me ook beter op hun manier.

Een decennium – Time flies

10 jaar geleden om deze tijd gingen de Bevelvoerder en ik met z’n tweetjes naar Texel.
Omdat het zeker weten de laatste keer zou zijn dat we samen een weekendje weg zouden gaan.

Ik was 26 januari uitgerekend, de baby zou nog lang niet komen.
(Dat de Spelmaker er een mening over had en al op 28 december al kwam, is nu wel om te lachen.)

Ik beleef deze maand een beetje apart. 10 jaar.
Een tiener. Double digits.
De tijd gaat te snel.
Ik knipperde 3 keer met mijn ogen en het kind dat mij moeder maakte is geen baby meer. Geen kleuter meer. Niet eens een klein kind meer. Maar een prepuber.

De bevallingsverhalen, de dreumesverhalen, de grappige uitspraken van een 5 jarige….
Nee. Die tijd hebben we gehad. Hij wordt 10 binnen 3 weken. Niemand zit nog te wachten op dat.
Hij al helemaal niet.
Hij is lief. Hij is mooi. Hij is het einde. Hij haalt soms het bloed onder mijn nagels vandaan. Maar een grote zoon is fijner dan ik ooit had kunnen weten.
Maar hemel. Binnen 3 weken wordt hij 10. Tien.

Vanaf het moment dat het december werd zit ik met a loss for words.
Ik heb geen mooi verhaal.

Kak. Mijn zoon wordt 10.
Ik geniet. Maar…
Nog 3 keer knipperen en hij is groot en volwassen en uit huis. En zo.

Dat dus.

But after a while
you realize time flies
And the best thing that you can do
is take whatever comes to you
‘cause time flies.
***Porcupine tree***