Waarom wij het over een Hondjewafje hebben

Draakje heeft een *kuch* sterke persoonlijkheid.
Hij is ook *kuch* eigenwijs.
Hij durft alles en…
luistert niet.
Draakje heeft maling aan “omdat het zo hoort”
en heeft nog meer maling aan “zou er een vangnet zijn”.
Die combinatie is op z’n minst angstaanjagend.

Er is maar één argument waarom hij niet “creepy” is.
En dat is dat er geen enkele kwaadaardige vezel in zijn lijf zit.

Hij is gevaarlijk, hij is doodeng.
Hij is ondeugend, hij is Pietje Bell.
Maar allemaal omdat het leuk is. Humor is. Grappig is.
Er zit geen kwaadaardige vezel in zijn lijf.
Alles is….gewoon….leuk…

En hij heeft een mening over, eeeehm, alles.
Ook zijn slaapliedjes werden onderworpen aan zijn *kuch* mening.

Het liedje “hondje waf” (couplet nummer zoveel van poesje mauw) werd door hem afgekeurd, en ingevuld door zijn eigen versie.
Toen hij 2 was.
Hij verzon “Hondjewafje”.

Vanavond nam ik het op en die rot-parg doet op de film ineens alsof hij verlegen en schattig en onschuldig en vertederend is. Of zo.

Hij is het niet! Vertederend en lief en zo. Echt niet!

Advertenties

Het polygoon journaal van zondag 11 september 2011

Na enen zware werkweek voor den twee hardwerkende mannen, gingen hun twee gehoorzame huischvrouwtjes gehoorzaam en jubelend akkoord met hun idee om met den twee gezinnen gezamenlijk naar het bosch te gaan.

De mannen discussieerden over de ingewikkelde zaken des levens waar vrouwmenschen zich niet mee dienen te bemoeien. De gehoorzame huischvrouwtjes hielden zich bezig met het eerzaam en deugdzaam opvoeden van den kinderen, die in het bosch hun dure zondagsche kledij niet mochten bevlekken.

Na afloop werd de zondagsche rust geëerbiedigd en gingen de twee gezinnen vroom en in alle stilte gezamenlijk een sober maal dineren.

Edoch, vlak voor het diner mocht het oudste jongmensch noch even naar den radio luisteren. Zijn favoriete stichtende radioprogramma kwam in den ether. Hij zou het zoo spijtig hebben gevonden de belerende boodschap van het programma te hebben moeten missen! Heur man gehoorzamend, pakte de gastvrouwe heur fotocamera en legde zij het deugdelijke jongmensch vast op den gevoelige plaat. Vertederd en trotsch van zoveel deugdzaamheid en dankbaar naar heur vriendin, glimlachte de moeder van het betreffende jongmensch trotsch en vouwde zij vroom heur handen in heur schoot.

Het was enen schoone dag.

{{{Yo Plofje! Gaan we naar Repelbos zondag? Na afloop pannenkoeken bij ons? Deal! Eeeeehm Plofje: ze zijn allemaal doorweekt en zwart van de modder. Ach, ze krijgen wel wat van ons aan. *Kwebbel, kwebbel, kletserdeklets* He Techneut: zijn die pannenkoeken nu nog niet klaar? *gloe-gloe-gloe-wijn* Jemig Spelmaker, niet zo zeuren! We zijn nu fijn met elkaar, even geen eredivisie live. Ja ik weet dat Feyenoord speelt. Nou, je hebt mazzel dat Plofje zo lief is om de radio in de keuken voor je aan te zetten! *Bij gebrek aan TV en teletekst en dergelijke, luistert het kind naar radio 1 en OH MY GOD wat is dat spannend!}}}

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us

Image Hosted by ImageShack.us