Te mooi om te wachten op Woordeloze Woensdag

Ik wilde me weer eens in allerlei bochten wringen om vals te spelen op Woordeloze Woensdag, maar mijn ongeduld won het van mijn snode plannen.
Ik heb namelijk een foto, en ik heb geen geduld, en teveel woorden. En da’s een slechte combi voor woordeloze woensdag op dinsdagavond, kan ik u verklappen.

Draakje.
Mijn ongeleide projectiel.
Ik kan en durf alles, zo claimt hij zelf. En wij geloven hem.
Fletcher is bijna even hoog als hij is, maar hij grijpt haar doodleuk in de houtgreep als ze hapt of blaft, en hij werkt haar tegen de grond.
Fletcher geeft zich over en laat haar buik zien.
Dát is braaf hondje! Concludeeert hij triomfantelijk met zijn handen in zijn zij, imposant over haar heen staand.
Met 4 jaar de baas zijn over een happende, springende, doldrieste, überenthousiaste Drentsche Patrijs pup van 6 maanden…dan moet je van goede huize komen.

Maar oh, wat een gevoelig en breekbaar mannetje zit er onder die dikke korst van fearlessness.
Hij heeft verkering met Buurmeisje, want die vindt hij zo lief.
Als hij iets goed doet, vraagt hij of ik blij ben.
Hij deelt kusjes uit als troost en wil niets liever dan op schoot zitten knuffelen.

Als hij tv kijkt, zie je zo’n beetje alles terug in dat smoelwerkje.
Ik schaam me niet om toe te voegen dat ik tranen in mijn ogen kan krijgen als ik hem zo zie zitten.
Dat dus. Dit kreeg ik niet valsgespeeld op Woordeloze Woensdag op dinsdagavond.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties