A Remorseful Day – Revisited

Het was tijd voor de jaarlijkse vaccinatie van de poezels. En naar goede traditie waren we in Resort Repel weer twee maanden te laat. Maar aangezien de poezenbeesten sinds deze zomer zalig buiten komen, moesten we wat prompter zijn met de herhalingsprikken dan voorheen. En dus stond de afspraak met de dierenarts voordat we een kwartaal te laat waren. Hij stond voor vanavond en daarmee stonden wij voor een beslismoment dat we het liefst wéér een keer wat verder voor ons uit hadden geschoven.

De vaccinatieronde viel namelijk samen met de discussie die thuis voor de zoveelste keer was opgelaaid: Wat te doen met Lewis. Grens na grens is verlegd. “We zingen het wel uit”, “Het is nog wel te doen”. Maar als je er heel koud en kil naar kijkt, werd het heel langzaam, maar wel gestaag, elk kwartaal een beetje erger. Sinds een poos kakte ze eigenlijk gewoon meerdere keren per dag ergens in huis. En sinds kort kakte ze ook nog in de keuken. De grens van het toelaatbare was hygiëne-technisch gezien allang overschreden wel bereikt.

Voor de zoveelste keer speurde ik internet af naar boerderijen, naar kattenvrouwtjes, naar dierenopvang. En elke keer weer kwam ik tot dezelfde conclusie: hier gaat Lewis niet blij van worden. Lewis is bijna 14. Da’s voor een Brit heel oud. Wat te doen met een hoogbejaarde moddervette Brit die je huis volkakt? Wat te doen met een hoogbejaarde Brit die graag de hele dag op het bed van Wijzemans wil slapen? Wat te doen met een hoogbejaarde Brit die poepvlekken achterlaat op de bedden van je kinderen? Ik wist eigenlijk al een paar jaar dat deze collision course onafwendbaar was. Ik heb gewoon jarenlang die muur waartegen we frontaal moesten botsen naar achteren kunnen verplaatsen. Ik heb afgebroken en gemetseld als een bezetene. Tot vanavond.

De nieuwe jonge dierenarts keek me na afloop aan: “Ik zou dit niet gedaan hebben als ik er niet achter zou hebben gestaan.”
Wijzemans zei na afloop tegen me: “Weet je waarom ik niet huil? Lewis is nu weer bij Morse. En bij Michael Jackson.”

Dag lieve Lewis,
Ik mis je nu al. De leuning van de bank is zo leeg!
Ik ben een agnost, ik zou het niet weten, maar Wijzemans zegt dat je weer bij Morse bent.
Dat zou mooi zijn.
Lewis, wees niet boos op me alsjeblieft? Ik voel me heel erg schuldig.
Volgens mij was je heel gelukkig bij ons.
Tot aan de andere kant van de regenboogbrug lieve poezel van me, maatje en huisgenoot.

Image Hosted by ImageShack.us

[Morse recites to Lewis as they sit having a drink outside a pub]
Chief Inspector Morse:
Ensanguining the skies
How heavily it dies
Into the west away;
Past touch and sight and sound,
Not further to be found,
How hopeless underground
Falls the remorseful day.

Image Hosted by ImageShack.us

Advertenties