Het jongetje dat geen angst kende

Hij kon nog maar nauwelijks lopen toen hij als klein jongetje telkens bovenaan de trap met een luide “WOEIIIIII!!!!!” zichzelf van de trap stortte in mijn armen.
Of ik er nu op berekend was of niet.

De inkt op zijn diploma A was nog niet eens droog toen hij 2 uur na het behalen ervan op de hoge duikplank stond tussen de tieners om bommetjes te maken in het water.
Ik was hem maar 1 seconde uit het oog verloren.

Nadat een vriendje had gezegd “jij durft echt niet in die sloot te springen”, heb ik een verbod uitgevaardigd op het woord bluf binnen een straal van 200 meter.

Hij was het jongetje dat geen angst kende.

Maar toen kwam de terror klas en ik begrijp nu pas hóe ingrijpend dat in zijn leven is geweest. Er waren zoveel incidenten en vele twijfels mijnerzijds. Je haalt een kind niet zo een, twee, drie van school. Dacht ik.

Maar toen hij van de trap werd geduwd was de maat voor mij vol: het kind gaat van school en wel nu. Na hem volgden nog drie anderen uit die klas, hoe zwart de intern begeleidster mij ook had willen maken. (Ik was die moeder die alleen maar boze mails stuurde.) De laatste die ging, schakelde de inspectie in en verweet ons dat wij dat niet hadden gedaan.

De nieuwe school was een verademing. Totdat ik werd gebeld door de moeder van een vriendinnetje. Hij was bij een partijtje in een soort kinderdisco getuige geweest van een pest-festijn onder een andere groep. En hij was toen onbereikbaar voor anderen in een hoekje gaan zitten huilen. Alles kwam terug. Maar het ging gaandeweg beter met hem. En toen kwam de scheiding en was ik druk met mezelf.

Hij zei altijd dat hij ADHD had. En ik zei altijd “nee joh, je bent een heerlijk expressief kind!” Hij had zijn woede, zijn buien, zijn doorgaan-als-de-rest-al-was-gestopt, tuurlijk, maar ik zag er geen ADHD in. Ik zag een heerlijk expressief kind dat geen angst kent.

Ik zag niet dat hij inmiddels al heel veel angst kende.

Toen de oudste de diagnose ADD kreeg was ik zo verbaasd: het kind heeft tot en met 4 VWO zijn ADD (sorry, ADHD type I, voor de kenners onder jullie, nieuwe nomenclature) weten te compenseren met slimheid. Maar dan gaat het wel pittig worden. Te pittig om te compenseren zonder handvatten. En gaandeweg dit traject met hem, dacht ik aan jongste.

Dus daar zaten we vandaag. Voor een ADHD intake. Als hij zegt vast te lopen en oudste heeft de diagnose, let’s go. In het jaar voor de middelbare een goede om te weten of je het vinkje wel of niet kan zetten…

En toen kwam de uitslag.

Ze kunnen helemaal niet zeggen of hij überhaupt ADHD heeft. Om dat te weten te komen moeten ze eerst (moet híj eerst) door dat trauma heen. Het kind heeft namelijk een trauma opgelopen door het pesten. Een trauma waardoor hij continu in een stress-vlucht-modus functioneert. Wegstoppen, wegstoppen, niet aan denken. En ondertussen loopt je trauma als een donkere schaduw met je mee.

Daar waar ik bij de middelste altijd het donkere wolkje boven zijn hoofd zag, daar heb ik bij mijn jongste de donkere lelijke schaduw gemist die met hem meeliep.

Mijn jongetje dat geen angst kende heeft met veel te veel angst rondgelopen de laatste jaren.

This. Ends. Now. We kunnen gelukkig direct aan de slag.

bf9fd8d2-48ff-432e-b99a-7c2347156fe7

Advertenties